Kory

Kora dębu (Quercus robur L.)

Kora dębu to jeden z klasycznych surowców zielarskich znanych od stuleci w Europie. Jej pozyskiwanie odbywa się najczęściej wczesną wiosną, gdy miazga przewodząca jest najbardziej aktywna. Ma charakterystyczny, lekko brunatny kolor i chropowatą strukturę, przez co jest surowcem łatwo rozpoznawalnym.

Pod względem składu kora dębu zawiera znaczną ilość garbników hydrolizujących i skondensowanych, a także flawonoidy, kwasy fenolowe i niewielkie ilości związków żywicznych. To właśnie duża zawartość garbników nadaje jej specyficzny charakter i sprawia, że była szeroko opisywana w dawnych zielnikach i farmakopeach.

Kora dębu bywa stosowana w kompozycjach zielarskich, w mieszankach barwiących oraz w naturalnych produktach do konserwacji surowców roślinnych. W tradycjach ludowych przypisywano jej również znaczenie symboliczne – dąb uchodził za drzewo siły i trwałości, a jego kora była elementem obrzędów i dekoracji.

Kozi pazur (Harpagophytum procumbens)
Kozi pazur to korzeń pochodzący z południowej Afryki o charakterystycznym, mocno karbowanym kształcie. Był znany i ceniony przez tamtejsze społeczności od stuleci, gdzie wykorzystywano go w tradycjach kulinarnych, rytuałach i w codziennym życiu. Suszony korzeń jest dekoracyjnym i egzotycznym elementem w kolekcjach botanicznych, rękodziele i naturalnych ekspozycjach edukacyjnych. Ma ciekawą fakturę i aromat, co sprawia, że nadaje się również do tworzenia unikatowych kompozycji zapachowych i dekoracyjnych.
Skład: zawiera irydoidy glikozydowe (harpagozyd, harpagid), flawonoidy, fenolokwasy, triterpeny, garbniki i cukry. To bogactwo substancji czynnych sprawia, że kozi pazur wyróżnia się spośród innych surowców roślinnych.

Kruszyna kora (Frangula alnus Mill.)

Kora kruszyny zbierana jest wczesną wiosną i suszona, by mogła stanowić wartościowy surowiec zielarski. Charakteryzuje się ciemną barwą i gorzkawym smakiem.

Pod względem chemicznym zawiera antrachinony, garbniki, flawonoidy i kwasy organiczne.

Kora kruszyny stosowana jest w mieszankach ziołowych, zielnikach edukacyjnych i preparatach kolekcjonerskich. W tradycjach ludowych kojarzona była z oczyszczaniem.

Lapacho, znane także pod nazwami pau d'arco, tahuari czy herbata Inków, to wewnętrzna kora z drzewa lapacho (Tabebuia impetiginosa). Lapacho jest powszechnie stosowane w medycynie tradycyjnej Ameryki Południowej. Zyskało szeroki rozgłos w ziołolecznictwie.Od wieków ceniona była przez tamtejsze społeczności, które wykorzystywały ją w rytuałach i codziennym życiu, zarówno jako element dekoracyjny, jak i praktyczny. Suszona kora ma intensywną, ciepłą barwę i charakterystyczną strukturę, dzięki czemu sprawdza się w ekspozycjach botanicznych, dekoracjach i kompozycjach rękodzielniczych.
Skład: zawiera flawonoidy, antocyjany, naftochinony (lapachol), garbniki, polisacharydy i związki mineralne. To kompleks naturalnych substancji czynnych nadaje lapacho wyjątkową wartość botaniczną.

Kora wierzby (Salix sp.)

Kora wierzby, pozyskiwana wiosną, to surowiec o gorzkawym smaku i jasnobrązowej barwie. Od wieków była ceniona w medycynie ludowej.

Zawiera salicylany (m.in. salicynę), flawonoidy, garbniki, kwasy fenolowe i związki żywiczne. To one odpowiadają za charakterystyczny smak surowca.

Kora wierzby stosowana jest w naparach, odwarach i mieszankach zielarskich. W tradycjach symbolizowała odporność i siłę drzewa rosnącego nad wodą.