Korzenie

Goryczka żółta, roślina z rodziny goryczkowatych, słynąca z trudnej uprawy, wybrała sobie Alpy na miejsce swojego pospolitego występowania. Z tego powodu w krajach alpejskich powszechnie używa się jej jako jeden z dodatków smakowych do produkcji niektórych wódek, wina wermut i piwa. Substancje czynne znajdują się głównie w korzeniu oraz w kłączach. Zbiera się je jesienią z kilkuletnich dobrze rozrośniętych okazów, następnie zaś myje i starannie suszy. Najważniejsze związki w nich zawarte to tzw. alkaloidy, cukry, śluz, pektyny, olejki eteryczne i sole mineralne.

Pietruszka stosowana jest najczęściej jako składnik zup, wchodzi w skład tzw. włoszczyzny. Nać pietruszki zawiera bardzo dużo prowitaminy A, żelaza i witaminy C i chlorofilu. Nasiona i korzenie są również bogatym źródłem związków mineralnych. Silnie pachnące liście pietruszki służą do przyprawiania wielu potraw i sałatek czy surówek. Posiada swoje zastosowanie do zimnych i gorących sosów, potraw z jarzyn, serów i jaj. Służy do przyprawiania dań mięsnych i rybnych oraz ziemniaków. Dodawana jest najczęściej w końcowej fazie przygotowywania potraw.

Arcydzięgiel korzeń (Angelica archangelica)
Korzeń arcydzięgla to okazały, włóknisty surowiec o intensywnym, korzennym aromacie i jasnobrązowej barwie. Był ceniony już w średniowieczu, a jego charakterystyczny zapach sprawiał, że znajdował miejsce zarówno w kuchni, jak i w tradycyjnych rytuałach. Obecnie stosowany jest w dekoracjach, mieszankach zapachowych i jako element kolekcjonerski.
Skład: bogaty w olejek eteryczny (zawierający α- i β-felandren, limonen, phellandren, kariofilen), kumaryny (angelicyna, umbeliferon), kwasy organiczne, garbniki oraz gorczyce. To kompleks naturalnych substancji nadający arcydzięglowi wyjątkową pozycję wśród surowców zielarskich.

Nazwa imbiru pochodzi od sanskryckiego słowa stringa-vera, które oznacza "ciało jak róg", a to dlatego, że kształtem przypomina poroże jelenia. Imbir był ważny w medycynie chińskiej przez wieki – jego nazwa jest nawet wspomniana w pismach Konfucjusza. Odnaleźć go możemy również w świętej księdze muzułmanów, Koranie.

Korzeń jeżówki (Echinacea purpurea)
Korzeń jeżówki to surowiec o wyrazistym, ziemistym aromacie i ciekawym, twardym, nieco włóknistym wyglądzie. Doskonale nadaje się do dekoracyjnych kompozycji ziołowych, jako element bukietów suszonych lub w kuchni do tworzenia aromatycznych mieszanek. Jeżówka jest rośliną o charakterystycznych, purpurowych kwiatach, a jej korzeń zachowuje trwałość i ciekawą strukturę nawet po suszeniu.

Kobylak korzeń (Rumex obtusifolius / Rumex crispus)
Korzeń kobylaka to suszony surowiec roślinny o brunatnej barwie i włóknistej strukturze. Wykorzystywany jest głównie w pracach rękodzielniczych, zielnikach oraz jako element edukacyjnych kolekcji botanicznych. Dzięki swojemu naturalnemu wyglądowi sprawdza się również w dekoracjach inspirowanych naturą.
Skład: zawiera antrachinony (m.in. emodynę), garbniki, kwasy fenolowe i śluzy.

Korzeń Kozłka Jego kłącze jest barwy z żółto-białej. Łodygi porastają liśćmi o spiczastym kształcie, przeważnie występuje od 7 do 10 par liści. Kwiaty kozła lekarskiego są barwy białej, mogą mieć również odcień różowy lub fioletowy. W składzie kozłka znajdziemy m.in. olejki eteryczne, waltraty, alkaloidy, iridoidy, kwas walerenowy, kwasy organiczne, terpeny, trójterpeny

Korzeń Kozłka Jego kłącze jest barwy z żółto-białej. Łodygi porastają liśćmi o spiczastym kształcie, przeważnie występuje od 7 do 10 par liści. Kwiaty kozła lekarskiego są barwy białej, mogą mieć również odcień różowy lub fioletowy. W składzie kozłka znajdziemy m.in. olejki eteryczne, waltraty, alkaloidy, iridoidy, kwas walerenowy, kwasy organiczne, terpeny, trójterpeny

Kurkuma mielona (Curcuma longa)
Kurkuma mielona to przyprawa o intensywnej, złocistożółtej barwie i delikatnym, lekko korzennym smaku. W kuchni stosowana jest do aromatyzowania ryżu, sosów, zup oraz dań warzywnych i mięsnych. Nadaje potrawom wyrazisty kolor i lekki orientalny akcent. Kurkuma jest nieodłącznym składnikiem wielu mieszanek przyprawowych, w tym curry.
Skład: zawiera kurkuminoidy (kurkuminę), olejek eteryczny, skrobię i związki żywiczne.

Lubczyk korzeń (Levisticum officinale Koch.)

Korzeń lubczyku ma intensywny, korzenny zapach i smak, przypominający seler i pietruszkę. Jest cenioną przyprawą w kuchni.

Pod względem chemicznym zawiera olejek eteryczny (z ligustylidem i ftalidami), kumaryny, kwasy organiczne i skrobię.

Korzeń lubczyku stosowany jest w przyprawianiu zup, sosów i mięs. W tradycjach ludowych uchodził za „zioło miłości”.

Korzeń lukrecji (Glycyrrhiza glabra)
Korzeń lukrecji to starannie wysuszony surowiec roślinny o złocistobrązowej barwie i włóknistej strukturze. Jego egzotyczny wygląd sprawia, że często wybierany jest do celów dekoracyjnych, edukacyjnych i kolekcjonerskich. Korzeń może być także wykorzystywany w rzemiośle oraz w tworzeniu naturalnych wyrobów artystycznych. Pakowany w szczelne opakowanie, zachowuje swoje właściwości wizualne i zapachowe.
Skład: zawiera saponiny triterpenowe (m.in. glicyryzynę), flawonoidy, kumaryny, skrobię oraz związki goryczowe.

Mniszek korzeń (Taraxacum officinale)
Korzeń mniszka to surowiec znany i stosowany od stuleci w tradycjach ludowych. Ma jasnobrązowy kolor, charakterystyczny, lekko gorzkawy zapach i był często zbierany wczesną wiosną lub jesienią. W kulturze wiejskiej traktowano go jako roślinę wszechstronną – obecny był zarówno w kuchni, jak i w obrzędach związanych z nadejściem wiosny. W niektórych regionach Europy suszony korzeń mniszka był nawet używany jako substytut kawy.
Skład: zawiera inulinę, laktony seskwiterpenowe (m.in. taraksacynę), triterpeny, fitosterole, fenolokwasy (kwas chlorogenowy, kawowy), garbniki i sole mineralne. Dzięki temu jest bogatym i złożonym surowcem botanicznym.

Korzeń mydlnicy to naturalny, suszony surowiec roślinny o jasnobrązowej barwie i włóknistej strukturze. Jego oryginalny wygląd sprawia, że może stanowić ciekawy element dekoracyjny czy kolekcjonerski. Często używany jest również jako naturalny materiał w różnego rodzaju pracach rękodzielniczych i aranżacjach. Pakowany jest w szczelne opakowanie, które chroni go przed utratą jakości i zachowuje jego naturalny charakter.
Skład: zawiera saponiny triterpenowe (m.in. saponarynę), flawonoidy, żywice, pektyny i niewielkie ilości olejku eterycznego.  

W wielu krajach służy do wyrobu preparatów do pielęgnacji włosów, a także preparatów stosowanych przy wypadaniu włosów, łojotoku i łupieżu

Oman stosowany głównie jako lek silnie odkażający układ oddechowy (przy infekcjach i stanach zapalnych gardła, oskrzeli, płuc, jamy ustnej), wykrztuśny, przeciwgruźliczy, przeciwkaszlowy, przeciwprzeziębieniowy i przeciwgrypowy. Stosowany jest do zwalczania glist, włosogłówki i owsików. Wykorzystywany  w przypadku zakażenia tasiemcami. Jest środkiem bezpiecznym dla ludzi starszych i dzieci.

Prawoślaz korzeń (Althaea officinalis)
Korzeń prawoślazu to jasny, włóknisty surowiec roślinny o delikatnym, lekko słodkawym smaku i neutralnym aromacie. Dzięki swojej miękkiej strukturze wykorzystywany jest w rękodziele, do przygotowania naturalnych wyrobów kosmetycznych i jako element edukacyjnych kolekcji botanicznych. Jego neutralna barwa i ciekawa faktura sprawiają, że znajduje zastosowanie w aranżacjach naturalnych i dekoracjach. Od wieków prawoślaz obecny jest także w tradycjach ludowych, gdzie symbolizował czystość i delikatność.
Skład: zawiera duże ilości śluzów roślinnych, pektyny, skrobię, flawonoidy, garbniki i niewielkie ilości olejku eterycznego.

Korzeń szczeci (Dipsacus fullonum / Dipsacus sylvestris)
Korzeń szczeci to naturalny, suszony surowiec roślinny o grubej, masywnej strukturze i jasnobrązowej barwie. Ze względu na swój wyjątkowy wygląd znajduje zastosowanie w dekoracjach, rękodziele oraz jako ciekawostka kolekcjonerska i botaniczna.
Skład: zawiera irydoidy (m.in. loganin), kwasy fenolowe, triterpeny i garbniki.

Kłącze tataraku (Acorus calamus L.)

Kłącze tataraku to surowiec zielarski pozyskiwany z rośliny rosnącej głównie na podmokłych terenach i brzegach wód. Charakteryzuje się silnym aromatem oraz włóknistą strukturą, przez co od dawna wzbudzało zainteresowanie zielarzy i rzemieślników. W dawnych czasach tatarak bywał wykorzystywany także do wyściełania podłóg w domach i świątyniach, ze względu na świeży zapach wydzielany przez jego części.

W kłączu tataraku znajdują się olejek eteryczny (zawierający m.in. azaron), gorycze, flawonoidy, garbniki oraz związki żywiczne. To właśnie olejek odpowiada za intensywny, korzenno-ziemisty aromat surowca.

Obecnie kłącze tataraku wykorzystywane jest w produkcji mieszanek zielarskich, w aromatycznych kąpielach, a także jako składnik kompozycji zapachowych. W kulturach ludowych odgrywało ono również rolę w rytuałach związanych z wodą i oczyszczeniem.

Kłącze wężownika
Kłącze wężownika to starannie wysuszony surowiec o ciemnej, brunatnej barwie i twardej, nieregularnej strukturze. Jego ciekawy, naturalny wygląd nadaje mu wartości dekoracyjne i kolekcjonerskie. Może być wykorzystane jako element ozdobny, w ekspozycjach botanicznych czy w rękodziele. Produkt pakowany jest szczelnie, co pozwala zachować jego trwałość i naturalne właściwości.
Skład: bogaty w garbniki (15–25%), flawonoidy, kwasy fenolowe, skrobię oraz niewielkie ilości katechin.