Korzenie

Goryczka żółta, roślina z rodziny goryczkowatych, słynąca z trudnej uprawy, wybrała sobie Alpy na miejsce swojego pospolitego występowania. Z tego powodu w krajach alpejskich powszechnie używa się jej jako jeden z dodatków smakowych do produkcji niektórych wódek, wina wermut i piwa. Substancje czynne znajdują się głównie w korzeniu oraz w kłączach. Zbiera się je jesienią z kilkuletnich dobrze rozrośniętych okazów, następnie zaś myje i starannie suszy. Najważniejsze związki w nich zawarte to tzw. alkaloidy, cukry, śluz, pektyny, olejki eteryczne i sole mineralne.

Pietruszka stosowana jest najczęściej jako składnik zup, wchodzi w skład tzw. włoszczyzny. Nać pietruszki zawiera bardzo dużo prowitaminy A, żelaza i witaminy C i chlorofilu. Nasiona i korzenie są również bogatym źródłem związków mineralnych. Silnie pachnące liście pietruszki służą do przyprawiania wielu potraw i sałatek czy surówek. Posiada swoje zastosowanie do zimnych i gorących sosów, potraw z jarzyn, serów i jaj. Służy do przyprawiania dań mięsnych i rybnych oraz ziemniaków. Dodawana jest najczęściej w końcowej fazie przygotowywania potraw.

Arcydzięgiel korzeń (Angelica archangelica)
Korzeń arcydzięgla to okazały, włóknisty surowiec o intensywnym, korzennym aromacie i jasnobrązowej barwie. Był ceniony już w średniowieczu, a jego charakterystyczny zapach sprawiał, że znajdował miejsce zarówno w kuchni, jak i w tradycyjnych rytuałach. Obecnie stosowany jest w dekoracjach, mieszankach zapachowych i jako element kolekcjonerski.
Skład: bogaty w olejek eteryczny (zawierający α- i β-felandren, limonen, phellandren, kariofilen), kumaryny (angelicyna, umbeliferon), kwasy organiczne, garbniki oraz gorczyce. To kompleks naturalnych substancji nadający arcydzięglowi wyjątkową pozycję wśród surowców zielarskich.

Czarci pazur korzeń (Harpagophytum procumbens)
Korzeń czarciego pazura to egzotyczny surowiec roślinny pochodzący z południowej Afryki. Ma masywną strukturę i charakterystyczny, naturalny kształt, przez co często bywa wykorzystywany w dekoracjach, rękodziele i kolekcjach botanicznych. Ceniony jest także jako surowiec tradycyjny o bogatej historii.
Skład: zawiera irydoidy glikozydowe (harpagozyd, harpagid), flawonoidy, fitosterole, fenolokwasy, triterpeny, a także niewielkie ilości garbników i cukrów. To właśnie zróżnicowany zestaw naturalnych substancji czynnych sprawia, że korzeń ten wyróżnia się na tle wielu innych roślin.

Czarci (Diabli) pazur, zwany inaczej hakoroślą rozesłaną, pochodzi z południowej Afryki. Bulwiaste korzenie spichrzowe tej rośliny są niezwykle

Nazwa imbiru pochodzi od sanskryckiego słowa stringa-vera, które oznacza "ciało jak róg", a to dlatego, że kształtem przypomina poroże jelenia. Imbir był ważny w medycynie chińskiej przez wieki – jego nazwa jest nawet wspomniana w pismach Konfucjusza. Odnaleźć go możemy również w świętej księdze muzułmanów, Koranie.

Korzeń jeżówki (Echinacea purpurea)
Korzeń jeżówki to surowiec o wyrazistym, ziemistym aromacie i ciekawym, twardym, nieco włóknistym wyglądzie. Doskonale nadaje się do dekoracyjnych kompozycji ziołowych, jako element bukietów suszonych lub w kuchni do tworzenia aromatycznych mieszanek. Jeżówka jest rośliną o charakterystycznych, purpurowych kwiatach, a jej korzeń zachowuje trwałość i ciekawą strukturę nawet po suszeniu.

Kobylak korzeń (Rumex obtusifolius / Rumex crispus)
Korzeń kobylaka to suszony surowiec roślinny o brunatnej barwie i włóknistej strukturze. Wykorzystywany jest głównie w pracach rękodzielniczych, zielnikach oraz jako element edukacyjnych kolekcji botanicznych. Dzięki swojemu naturalnemu wyglądowi sprawdza się również w dekoracjach inspirowanych naturą.
Skład: zawiera antrachinony (m.in. emodynę), garbniki, kwasy fenolowe i śluzy.

Korzeń Kozłka Jego kłącze jest barwy z żółto-białej. Łodygi porastają liśćmi o spiczastym kształcie, przeważnie występuje od 7 do 10 par liści. Kwiaty kozła lekarskiego są barwy białej, mogą mieć również odcień różowy lub fioletowy. W składzie kozłka znajdziemy m.in. olejki eteryczne, waltraty, alkaloidy, iridoidy, kwas walerenowy, kwasy organiczne, terpeny, trójterpeny

Korzeń Kozłka Jego kłącze jest barwy z żółto-białej. Łodygi porastają liśćmi o spiczastym kształcie, przeważnie występuje od 7 do 10 par liści. Kwiaty kozła lekarskiego są barwy białej, mogą mieć również odcień różowy lub fioletowy. W składzie kozłka znajdziemy m.in. olejki eteryczne, waltraty, alkaloidy, iridoidy, kwas walerenowy, kwasy organiczne, terpeny, trójterpeny

Kurkuma mielona (Curcuma longa)
Kurkuma mielona to przyprawa o intensywnej, złocistożółtej barwie i delikatnym, lekko korzennym smaku. W kuchni stosowana jest do aromatyzowania ryżu, sosów, zup oraz dań warzywnych i mięsnych. Nadaje potrawom wyrazisty kolor i lekki orientalny akcent. Kurkuma jest nieodłącznym składnikiem wielu mieszanek przyprawowych, w tym curry.
Skład: zawiera kurkuminoidy (kurkuminę), olejek eteryczny, skrobię i związki żywiczne.

Lubczyk korzeń (Levisticum officinale Koch.)

Korzeń lubczyku ma intensywny, korzenny zapach i smak, przypominający seler i pietruszkę. Jest cenioną przyprawą w kuchni.

Pod względem chemicznym zawiera olejek eteryczny (z ligustylidem i ftalidami), kumaryny, kwasy organiczne i skrobię.

Korzeń lubczyku stosowany jest w przyprawianiu zup, sosów i mięs. W tradycjach ludowych uchodził za „zioło miłości”.

Korzeń lukrecji (Glycyrrhiza glabra)
Korzeń lukrecji to starannie wysuszony surowiec roślinny o złocistobrązowej barwie i włóknistej strukturze. Jego egzotyczny wygląd sprawia, że często wybierany jest do celów dekoracyjnych, edukacyjnych i kolekcjonerskich. Korzeń może być także wykorzystywany w rzemiośle oraz w tworzeniu naturalnych wyrobów artystycznych. Pakowany w szczelne opakowanie, zachowuje swoje właściwości wizualne i zapachowe.
Skład: zawiera saponiny triterpenowe (m.in. glicyryzynę), flawonoidy, kumaryny, skrobię oraz związki goryczowe.

Mniszek korzeń (Taraxacum officinale)
Korzeń mniszka to surowiec znany i stosowany od stuleci w tradycjach ludowych. Ma jasnobrązowy kolor, charakterystyczny, lekko gorzkawy zapach i był często zbierany wczesną wiosną lub jesienią. W kulturze wiejskiej traktowano go jako roślinę wszechstronną – obecny był zarówno w kuchni, jak i w obrzędach związanych z nadejściem wiosny. W niektórych regionach Europy suszony korzeń mniszka był nawet używany jako substytut kawy.
Skład: zawiera inulinę, laktony seskwiterpenowe (m.in. taraksacynę), triterpeny, fitosterole, fenolokwasy (kwas chlorogenowy, kawowy), garbniki i sole mineralne. Dzięki temu jest bogatym i złożonym surowcem botanicznym.

Korzeń mydlnicy to naturalny, suszony surowiec roślinny o jasnobrązowej barwie i włóknistej strukturze. Jego oryginalny wygląd sprawia, że może stanowić ciekawy element dekoracyjny czy kolekcjonerski. Często używany jest również jako naturalny materiał w różnego rodzaju pracach rękodzielniczych i aranżacjach. Pakowany jest w szczelne opakowanie, które chroni go przed utratą jakości i zachowuje jego naturalny charakter.
Skład: zawiera saponiny triterpenowe (m.in. saponarynę), flawonoidy, żywice, pektyny i niewielkie ilości olejku eterycznego.  

W wielu krajach służy do wyrobu preparatów do pielęgnacji włosów, a także preparatów stosowanych przy wypadaniu włosów, łojotoku i łupieżu

Oman stosowany głównie jako lek silnie odkażający układ oddechowy (przy infekcjach i stanach zapalnych gardła, oskrzeli, płuc, jamy ustnej), wykrztuśny, przeciwgruźliczy, przeciwkaszlowy, przeciwprzeziębieniowy i przeciwgrypowy. Stosowany jest do zwalczania glist, włosogłówki i owsików. Wykorzystywany  w przypadku zakażenia tasiemcami. Jest środkiem bezpiecznym dla ludzi starszych i dzieci.

Kłącze perzu
Kłącze perzu to naturalny, starannie wysuszony surowiec roślinny o jasnożółtej do złocistej barwie i wydłużonej, nitkowatej strukturze. Jego prosty, naturalny wygląd sprawia, że może być wykorzystywany w dekoracjach oraz w pracach rękodzielniczych. Stanowi też ciekawy element kolekcjonerski ze względu na swoją specyficzną formę. Produkt pakowany jest w szczelne opakowanie, co zabezpiecza jego naturalne właściwości.
Skład: zawiera polisacharydy (m.in. trytycynę), inulinę, kwasy organiczne, flawonoidy, krzemionkę i niewielkie ilości olejku eterycznego.

Korzeń pokrzywy (Urtica dioica L.)

Korzeń pokrzywy, pozyskiwany z tej dobrze znanej rośliny, stanowi cenny surowiec zielarski. W odróżnieniu od liści, ma delikatniejszy smak, choć zachowuje ziemisty aromat charakterystyczny dla całej rośliny.

Zawiera lignany, fitosterole, polisacharydy, kwasy organiczne, sole mineralne i niewielkie ilości lektyn. To bogactwo naturalnych składników sprawia, że od dawna znajdował zastosowanie w zielarstwie.

Korzeń pokrzywy używany jest w mieszankach herbacianych i kąpielowych, a także jako składnik preparatów naturalnych do pielęgnacji. W dawnych czasach kojarzony był z siłą i witalnością.